De bloemen en de flessen champagne stonden nog op zijn bureau. “CEO van een national carrier, dat word je niet zomaar”, bedacht hij, terwijl hij met zijn handen over het dikke notenhout van de tafel streek. “Geen computer meer op tafel”, was zijn tweede gedachte. Dat stadium was hij voorbij. Maar nu?

“Het succes van Air Majestic en daarvoor TransAir was grotendeels aan hem te danken. Daar had hij deze positie ook aan overgehouden. CEO van een national carrier! “Je wordt het niet zomaar”, bedacht hij nogmaals.

Maar opeens overviel hem een hevige angst. Dat succes in het verleden was voor een flink deel toeval, wist hij. En velen wisten dat met hem. De routes op oost-Europa waren geëxplodeerd na het vallen van de muur. Hij zàt daar al. Toevallig. Eigenlijk op een buitenpost. Opeens werd het een toppositie. Toeval. “Toeval”, mompelde hij zelfs even hardop.

Plus het gevolg van ene handigheidje, waar hij nooit, maar dan ook nooit met iemand over kon praten. Een weetje in de privé-sfeer, waarmee hij de juiste druk had kunnen uitoefenen in een onderhandeling over een megacontract. Toeval, en een klein scheef schaatsje. Daarom zat hij hier.

Hij kreeg het opeens warm. Hoe zou hij voor de derde keer de golden boy uit kunnen hangen? Hier keek iedereen hem op de vingers. De aandeelhouders, de overheid, de media. Hoe kon hij weer een succes maken van dit wespennest? Afspraken. Tarieven. Fuel hedging contracts. Buitenlandse concurrenten met staatsteun en subsidie. Opeens werd het hem duidelijk: dit ging hier niet lukken. Ondanks de bloemen, ondanks de champagne, ondanks het salaris en de emolumenten.

Roger! Die ging hij bellen! Een fusie! Altijd goed! Duurt ten eerste járen. Waarin je niet wordt afgerekend op het resultaat. Je bent immers verwikkeld in een fusie. En wordt het daarna een succes, dan wordt het aan jou toegeschreven. En als je het handig speelt, komt een deel van het succes naar je toe in cash.

Wordt het een flop, dan zijn er opeens zes redenen aan te wijzen, in plaats van één. Althans, daar kom je in elk interview mee weg. ‘Verschil in cultuur’, kun je altijd aanvoeren. IJzersterk argument. Opeens wist hij het zeker. “Een fusie. Roger bellen. Vanavond nog. Fusie. Dàt was het.”

Goof Bakker