Jan Cocheret: Ik snap het niet

Jan Cocheret
26 september 2017

In 1996 stapte ik als eenvoudige vlieger het kantoor van mijn toenmalige directeur binnen. Het ging niet zo heel goed bij onze chartermaatschappij en ik had een idee waar de directie misschien iets mee kon. Door mijn bijbaantje bij de publieke omroep had ik intensief met het nog piepjonge internet kennis gemaakt en in Engeland was een nieuw maatschappijtje begonnen met knaloranje vliegtuigen.

Deze combinatie liet volgens mijn bescheiden mening zien waar het naartoe zou kunnen gaan in de luchtvaart. Het leek mij daarom een goed plan om de combi internet en luchtvaart eens goed te onderzoeken om daarna als chartermaatschappij keihard die nieuwe weg van internetmarketing en point to point ticketverkoop in te slaan.

De directeur en zijn medemanagers hoorden mijn plannetje aan en na een diepe zucht kreeg ik een weinig inspirerend antwoord: "Ach ja, dat internet, wat moet je d’r mee? En dat Engelse maatschappijtje met die oranje vliegtuigjes, geef ze twee jaar en dan is dat ook weer voorbij...."

Niet veel later sloeg Transavia die weg wel in, zij het voorzichtig. Ze begonnen met een enkel vliegtuig dat ging vliegen onder de naam Basiq Air. Toen dat succesvol bleek, smolt alles weer samen in het moderne Transavia.com. Dat ging goed, in tegenstelling tot mijn eigen Air Holland, dat net na het millennium voorgoed verdween naar de eeuwige wolkenvelden.

Ondertussen kregen de nieuwe lowcosters easyJet, Ryanair en niet veel later maatschappijen als Norwegian,Vueling en Wizzair de smaak goed te pakken. Ieder jaar groeiden ze met tientallen vliegtuigen en basis na basis werd geopend.

De nieuwe sector groeide in een pittig tempo en anno 2017 heeft easyJet meer dan tweehonderd vliegtuigen en eenzelfde aantal in bestelling. Ryanair vliegt zelfs met ruim driehonderd vliegtuigen en krijgt er de komende jaren nog eens driehonderd bij. Derde Europese lowcost maatschappij Norwegian bestond in 1996 nauwelijks maar houdt anno 2017 ook al ruim honderdtwintig vliegtuigen in de lucht, met meer dan honderd in bestelling, waaronder zelfs 42 787’s voor hun nieuwe lowcost lange afstand concept. Verspreid over heel Europa hebben deze maatschappijen tientallen basissen en ieder jaar weer sluiten ze de boeken met over het algemeen uitstekende cijfers.

In dezelfde periode dat Ryanair, easyJet en Norwegian van bijna niets naar honderden vliegtuigen en tientallen basissen groeiden, bleef Transavia maar steken op een kleine veertig vliegtuigen. Bovendien stopt de groene dochter van Air France-KLM vorige in oktober voor de tweede keer met een buitenlandse basis. Na de mislukte avonturen in Kopenhagen werd ook in München de handdoek in de ring gegooid.

Als je op hetzelfde speelveld speelt, met dezelfde vliegtuigen op dezelfde routes vliegt en je blijft al die jaren steeds ergens in het rechterrijtje onderaan bungelen, heb je dan niet iets enorm laten liggen? Ik begrijp het niet, maar wat kun je ook verwachten van een eenvoudige piloot? Die moet zich daar toch niet mee bezig houden.

Jan Cocheret
[email protected]

Deze column verscheen eerder in Luchtvaartnieuws Magazine. Lees iedere maand zijn nieuwste column in het magazine.

Word hier abonnee.

Reageren op artikelen? Er gelden spelregels. De redactie behoudt het recht om reacties die niet aan de regels voldoen te verwijderen.

Copyright Reismedia BV 2017